Vroeger hadden we Harry als tuinman. Hartstikke aardige gast. Een man die altijd aan kwam rijden met een aanhanger vol takken en tuingereedschap.
Tegen het einde van de zomer dropte hij een A4’tje in de bus: “Tuin winterklaar maken? Bel Harry!” Daaronder een breed grijnzende Harry, leunend op zijn schoffel.

Er stond weleens een dt-fout in die Flyer van Harry. Of een kromme zin. Maar dat deerde niet. Als Harry langs was geweest, voelde de tuin als een oase. Je weet wel, zo een waar geen meditatiesessie tegenop kan. Zacht ruisende blaadjes. Grondbloeiers die je toelachen in het zonlicht. Woekeraars teruggefloten.

Harry kwam, zag, wiedde en snoeide. En als je hem vroeg: “Wil je nog koffie?” zei hij steevast: “Lekker bakkie!”

De laatste tijd maakte ik me een beetje zorgen om Harry. Ik weet niet. Hij klonk gewoon niet meer als onze Harry.
Hij kwam voorbij op Instagram. In plaats van Harry op een ladder met een snoeischaar, stond daar ineens een foto van een vlinder op lavendel.
Daaronder de tekst:

“In een wereld die steeds harder, kouder en verdeelder wordt – kiezen wij voor zachtheid. Voor verbondenheid. Want biodiversiteit is geen trend. Geen luxe. Het is een manier van leven. Voor onze tuinen. Voor onze kinderen. Voor de planeet die we delen.”

Er stonden hashtags bij.  #groenewereld #duurzaamdenken #heelnederlandbloeit

Ik gun het Harry hoor, écht. Maar sinds hij ChatGPT heeft ontdekt, klinken zijn teksten alsof hij beleidsadviseur is bij de VN. Of Barack Obama bij zijn inauguratiespeech. In plaats van  ‘lekker opgeruimd de zomer in’, ‘ecosysteemherstel op microniveau’. Of in plaats van ‘bakkie doen?’, ‘biodiversiteit in balans brengen met de leefomgeving’.

Ik dacht: hóe dan, Harry?

AI is prachtig speelgoed. Ik zeg het met liefde. Het opent deuren voor wie niet van nature schrijft.
Maar echte nuance – het afstemmen op boodschapper én ontvanger – blijft mensenwerk.
Want laten we eerlijk zijn. Obama, Gandhi, Martin Luther King… ze hadden een missie én een stem die nazindert.
Waarmee ze massa’s mensen bereikten. Ze klonken nergens glad. Ze waren hun woorden.

Als iedereen  met AI schrijft. Zonder enige redactie op een passende toon en stijl. Als zelfs je hovenier ineens het podium van de
Verenigde Naties op kan lopen …wie hoor je dan nog echt?

Vorige week zag ik Harry rijden. Raampje open. Hij stak zijn hand de lucht in. “Hee Sas, binnenkort weer even bakkie?”

Dát is onze Harry. En dat is genoeg.